Weet je het is zo gek he; die Amerikaanse president, niet Bill Clinton maar zijn voorganger. Die zei toch in zo’n speech op tv dat er een nieuwe wereld orde was aangebroken. In die speech zei hij letterlijk dat er een nieuwe wet zou komen, en „niet de wet van de jungle.” Ik hoor het hem nog zeggen.

Maar we kunnen nu, 19 jaar na dato, toch eindelijk wel concluderen dat dat ook maar praatjes waren. Niets van uitgekomen — ja, de rijke klasse; hem en en de zijnen zal het voor de wind zijn gegaan, dat wel.

En nu ik er dan toch over nadenk; zou hij met die nieuwe wereldorde dan toch alleen maar gedoeld hebben op hoe die hoge heren en dames samen kunnen leven, vrij van het plebs? Is die nieuwe wereldorde dan meer als een snelweg door de jungle, waar alleen geprivilegieerden gebruik van mogen maken?

Het was natuurlijk een globale visie dus in Europa dacht men er precies hetzelfde over: de kleine landen zullen verworden tot globale grootmachten, die — maar dan praat je over nog verder weg — uiteindelijk tot één zal worden geconsolideerd.

De dagelijkse realiteit

De hele middenklasse en daaronder, hier in het Westen althans (en inmiddels met uitzondering van Amerika), is niet uitgenodigd om te profiteren van de welvaalt die het zelf creëert. Die welvaart gaat grotendeels, hop, zo de geldslurf in. De bureaucratie moet worden betaald. Ondertussen trekt het rijk zich terug zodat de gemeenten grandioos nieuwe taken krijgt waar ze totaal niet op zijn ingericht en nu moeten ze tal van zaken zelf maar zien uit te vogelen.

En dan moet er ook nog genoeg worden betaald zodat zij met elkaar in een fantasiewereldje kunnen leven van ‘niet de wet van de jungle‘ terwijl hun bureaucratie de ruif ondertussen compleet aan het leegvreten is. Dit laatste middels de eufemistische noemer groen.

Vergis je niet; het leven zou een stuk aangenamer kunnen zijn dan het nu is. Ligt dat aan de verwarden, of zou de oorzaak ook ergens anders kunnen liggen? De economie. Dommerd.

Aan inzet en welwillendheid heeft het niet gelegen. Het stik hier immers van de HBO-ers en academici waarvoor zaken als duurzaam, groen, en maatschappelijk verantwoord tijdens de studie toch allemaal heel belangrijk waren?

Een deel van die studenten is direct na studie (en misschien een jaar sebattical in Griekenland ofzo), ontnuchterd, denk ik zo. Hun conclusie is dat idealen niet te realiseren zijn; punt.
Een ander deel heeft doorgezet en misschien zelfs geknokt, om die idealen waar studenten bekend om stonden om te zetten naar tastbare initiatieven, produkten enz. Maar de meeste daarvan zijn uit de markt gespeeld, of overgenomen door grotere bedrijven en/of multinationals, of om andere redenen stuk gegaan. Net als veel andere initiatieven.
Dat hele participatiesamenlevingsdingetje kwam tien jaar te laat. Toen was de zin er bij veel enthousiaste mensen al lang weer uit.

De zin om er echt nog wat van te maken gaat er zo rond de 30e bovendien vanzelf wel uit bij veel mensen. Dan heb je de dingen van het leven vaak pas net een beetje op de rit, met misschien één of twee nakomelingen. En daarna zijn principes zoals enkel nog biologisch vlees eten, niet teveel junkfood eten, regelmatig sporten en je af en toe rot voelen over de herkomst van je schoenen wel weer groen genoeg.

We zitten in deze penarie omdat de inrichters van de maatschappij er geen fluit van bakken. En bij een groot gedeelte van de bevolking is dat kwartje nog altijd niet gevallen. Al denken die van wel. En die inrichters van de maatschappij houden ons inmiddels danig gegijzeld in armoe, verdeeldheid, en angst, omdat er geen maatschappelijk breed draagvlak meer is voor de visie van de leiders bij de EU, en het aan alternatieven ontbreekt. Terwijl dat allemaal niet zo hoeft te zijn.
Maar zo lang dat deel van de elites die de EU zogenaamd “vanuit een ideaal” bestuurt blijft ontkennen dat ze met al hun visies voor de toekomst hun plicht verzuimen in het heden zal, omdat ze blijven wegrennen voor het heden, het Europese ideaal nooit verwezenlijkt gaan worden.

Dat beginnen ze nu zelf ook in te zien, en daardoor is de macht verkrampt. Al dat overblijft voor hen is vergaderen en (ver)zuipen.

We’re being ruled by drunkards who have given up the will to rule. En hoe ze de wil verloren, dat ging als volgt.

Wat kwam er eind 2008, toen de welvaart, via bankencrisis plus bezuinigingen onder financiële druk kwam te staan? Eerst werd de monetaire machine van de EU compleet aan de belastingrivier van de lidstaten aangesloten. Zodat die in elk geval niet onherstelbaar zou beschadigen, want dan is het game over.

Om dat verlies van welvaart weer op te vangen én de eerste stappen te zetten naar ideologische eenwording — de ultieme natte droom van de Europose founding bureaucrats — werd het compleet bezopen plan bedacht om de sluizen met andere continenten volledig open te zetten. „Wir schaffen das” zei de politiek ascetische Merkel; en „we gaan ons toch niet laten leiden door allerlei niet relevante en onbelangrijke culturele verschillen?” dacht ze er waarschijnlijk bij. Het compleet uit de duim gezogen plan met als doel om “cultuurvrije mensen” werd uitgerold.
Mensen moesten worden bevrijd van hun cultuur. Pas daarna kan er een nieuwe cultuur ontstaan, vormgegeven volgens betere idealen, en met een strikte scheiding tussen het volk en de elite.
Onder het genot van Alle Menschen Werden Brüder, het volkslied van de EU, werd druk geproost! “Zo gaan we eruit komen.

En dat was het pact met de duivel.

Photo by ciaranryan.com